Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Dworzanin polski - streszczenie

w rozmowie z damami.

W dyskusji wiele miejsca poświęca się kulturze języka polskiego. Panowie zgodnie stwierdzają, że dworzanin powinien posługiwać się nienaganną polszczyzną i unikać inkrustowania swoich wypowiedzi zapożyczeniami z obcych języków. Goście zastanawiają się również czy bardziej przystoi mu prosty styl wypowiedzi, czy też bardzo ozdobny. Pan Kryski czyni również szczegółowy wywód historii języka polskiego. Wskazuje również, że język nieustannie się rozwija i wchłania wyrażenia pochodzące z innych języków. Dworzanin musi z pewnością posiadać talent oratorski.

Pomiędzy panami Kryskim i Kostką wywiązuje się również dyskusja na temat kobiet. Kryski jest raczej ich krytykiem i zarzuca swojemu rozmówcy nazbyt duże zamiłowanie do płci niewieściej. Kryski podkreśla, że nie podoba mu się, kiedy kobieta nazbyt o siebie dba – stroi się, maluje, upina włosy w dziwne fryzury, ponieważ uważa, iż jest to rodzaj oszustwa. Najbardziej ceni natomiast w białogłowie naturalność i skromność. Kobieta nie powinna być nazbyt śmiała, a kokieteria świadczy o jej złym prowadzeniu.

Sam Dworzanin powinien zaś dbać nie tylko o przymioty ciała, ale również ducha. Wielu bowiem wojowników szczyciło się niepospolitym wykształceniem: Juliusz Cezar, Lucullus, Silla, Pompejusz czy Brutus. Pan Lupa zarzuca jednak nauce i obcym książkom, że przez nie w Polsce dochodzi do zatracenia dawnych obyczajów i cnoty. Co natychmiast obala pan Kryski. Wskazuje on również na rolę wykształcenia muzycznego w edukacji idealnego Dworzanina.

Księga kończy się zapowiedzią wieczerzy i obietnicą kontynuacji rozmowy następnego dnia.

Księga II

Księgę II rozpoczyna wywód narratora na temat idealizacji przeszłości, która jest charakterystyczna dla ludzi w podeszłym wieku. Starcom zawsze wydaje się, że za ich młodości