Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Dworzanin polski - streszczenie

godne i uczciwe służenie własnemu panu. Dobrze pojęta służba nie polega jednak na schlebianiu panu, wręcz przeciwnie, rolą dworzanina jest dbanie o to, by jego pan miał prawidłowy obraz samego siebie i nie popadał w zbytnie samouwielbienie. Dworzanin powinien przywodzić pana do cnoty.

Pan Wapowski rozważa cechy dobrych i złych władców. Nieudolny pan nie potrafi dobrze rządzić ludem, są przekonani o własnej nieomylności i łakomią się na cudze kraje. Zły władca jest jak zatruta studnia, która powoduje chorobę wszystkich wokół. Rozmówcy spierają się, czy cnoty władcą pochodzą od Boga, czy też król może się ich nauczyć od dworzan.

Idealny władca powinien umieć znaleźć równowagę pomiędzy wzorcem vita activa i vita contemplativa. Inne cnoty powinien również przejawiać podczas pokoju, a inne w czasie wojny. Ważne aby był waleczny, ale też aby potrafił zapewnić spokój i bezpieczeństwo obywatelom swojego kraju. Nie może być okrutnym tyranem ograniczającym wolność poddanych. Jest on bowiem dla swojego ludu niczym ojciec. W czasie wojny król powinien okazać swoją siłę i odwagę, zaś w czasie pokoju roztropność, powściągliwość, sprawiedliwość. Ważne zatem, żeby król miał przy sobie mądrych dworzan, którzy będą mu służyć dobrymi radami. Król musi szczerze kochać swoją ojczyznę i poddanych. Za wzór takiego władcy podaje się Aleksandra Macedońskiego, który miał za nauczyciela samego Arystotelesa.

Na koniec goście biskupa Maciejowskiego rozmawiają o roli miłości w życiu i o tym, że również dworzanin nie powinien zostać jej pozbawiony. Wspólnie zastanawiają się czy miłość opiera się przede wszystkim na fascynacji fizycznej, czy też duchowej. Miłość jest tu ujmowana po platońsku: jako „pożądanie piękności”, które stanowi nieświadome dążenie do zjednoczenia metafizycznego.

Nierozstrzygniętą